سكوت؛ رمزي براي موفقيت دروني

توجه كنيد كه تا چه اندازه هر روز خودتان را در معرض صداهاي بيروني قرار مي‌دهيد. معمولاً با زنگ اعصاب خرد‌كن ساعت آغاز مي‌شود. آنگاه با وز‌وز مسواك برقي يا صداي مو خشك‌كن و آن وقت با گزارش آخرين اخبار صبحگاهي. سپس صداي موتورهاي اتومبيل و بوق‌هاي بي‌وقفه ساعات پرترافيك. روزهايمان اغلب از ساعت 9 صبح تا پنج بعدازظهر، پر شده از صداي تلفن و تجهيزات دفتري و صحبت‌هاي غيرضروري همكاران و مشتريان و رئيسان، حتي اگر در خانه كار كنيد، باز هم چه بسا صداي مداوم و گريز‌ناپذيري وجود داشته باشد. تعطيلات آخر هفته هم كه صداي تلويزيون و دستگاه‌هاي صوتي، رخصت نمي‌دهد كه صداي انديشه‌هايمان را بشنويم. بي‌آنكه دريابيم، از صداهاي زندگي روزانه‌مان در فشاريم. اگرچه چنان به اين صداها عادت كرده‌ايم كه نمي‌توانيم تصور كنيم بدون آنها چگونه مي‌توانيم سر كنيم. به هنگام آغاز سفر دروني خود، طبيعتا مي‌خواهيد تا حد امكان از اغتشاش و هياهوي بيرون بكاهيد تا بتوانيد نداي درونتان را بشنويد. شايد بعضي از صداها ـ مانند رفت و آمد اتومبيل يا مهماني همسايه‌ها ـ غيرقابل كنترل باشد اما مي‌توانيد در محدوده و فضاي خودتان تا حد امكان آرامش بيافرينيد. ياد بگيريد بدون زنگ ساعت بيدار شويد. پيش از اينكه به خواب رويد، مجسم كنيد كه در ساعت دلخواهتان بيدار مي‌شويد. بكوشيد گهگاه از تلويزيون و راديو و پخش صوت و ساير دستگاه‌هاي صوتي دوري كنيد حتي وقتي به پياده‌روي مي‌رويد يا ورزش مي‌كنيد، دست از سر واكمن خود برداريد و مخصوصا به هنگام رانندگي حتماً راديو و پخش صوت خود را خاموش كنيد. بگذاريد در سكوت احاطه شويد و از آن مدت‌زمان براي حضور در لحظه سود جوييد، به‌جاي اينكه بگذاريد آن اصوات يا تفريحات شما را از حيات و عالم درونتان دور گردانند. به تلفن جواب ندهيد. بگذاريد دستگاه پيامگير، پيام‌ها را بگيرد تا بعدا سر فرصت به آنها گوش دهيد. اگر به سكوت عادت نداشته باشيد، شايد نخست به نظرتان عجيب بنمايد اما تدريجا آن را ارج خواهيد نهاد. عاقبت آن را براي رشد درونتان ناگزير خواهيد يافت.