|
|
| |
|
برنامهريزي براي زندگي
سالم
«سالمندي» يكي از اصليترين
نگرانيهاي بشر است. انسان از كهنسالي ميترسد.
روزهايي كه شرايط خاص زندگي را به فرد تحميل ميكند.
استرسها و نگرانيهاي خاص اين دوره گاهي به شدت بر
فرد كهنسال تأثير منفي ميگذارند.
در گفتوگوي كوتاهي كه با دكتر «فربد فدايي» متخصص
روانشناس داشتيم درباره بخش كوچكي از اين استرسها و
نگرانيها صحبت كرديم.
چه عواملي باعث ايجاد ترس در سالمندان ميشود؟
سالمندان بر حسب ضرورتهاي زيستي و رواني و اجتماعي با
فقدان روبرو ميشوند. آنان تواناييهاي جسمي خود را از
دست ميدهند كه خود يك منبع استرس است. فرزندان به
تدريج ازشنيدن درخواستهاي دائمي سالمند براي آن كه به
آنان توجه شود خسته ميشوند و بدين ترتيب سالمندان
مورد كمتوجهي فرزندان قرار ميگيرند.
بازنشستگي چه تأثيري بر اين موضوع ميگذارد؟
بازنشستگي يكي از استرسهاي شديد زندگي هر فردي است كه
موجب ميشود سالمند از امكانات اجتماعي گذشته خود
محروم شود. وضعيت اقتصادي رو به ضعف ميرود و به دليل
ابتلا به بيماريهاي مختلف از جمله آرتروز، فشار خون
بالا، قند بالا و ... مخارج نيز بيشتر ميشود.
براي كاهش استرس اين دوران چه بايد كرد؟
برنامهريزي براي آينده مهمترين كاري است كه بايد
انجام شود. خوشبختانه اداره سلامت روان و دفتر سلامت
رواني ـ اجتماعي وزارت بهداشت از مدتها قبل برنامههايي
را آغاز كرده است. در دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي
نيز مركزي تحت عنوان تحقيقات رواني اجتماعي سالمندي
ايجاد شده است كه به مباحثي از قبيل پيريشناسي (ژرونتولوژي)
و فوق تخصص بيماريهاي داخلي سالمندان ميپردازد.
از بُعد جامعهشناختي چه برنامههايي ميتواند به كاهش
استرس كمك كند؟
برآوردن نيازهاي مادي و معنوي سالمندان ضرورت دارد و
فقط شامل افزايش مستمري بازنشستگان نميشود، بلكه بايد
به گروه عظيم سالمندان كه شغل دولتي يا اداري نداشتهاند
تسري يابد. فرهنگسراهاي ويژه سالمندان بايد گسترش يابد
تا به جاي آن كه روي صندلي پارك ها چرت بزنند در
فرهنگسراها بتوانند به ورزش و فعاليتهاي هنري و
تفريحي مشغول باشند. در حال حاضر سن بازنشستگي 60 سال
است اما در مشاغلي كه با نيروي بدني ارتباط ندارد ميتواند
به 70 سال افزايش يابد تا جامعه از مهارتهاي فكري و
تجربي سالمندان محروم نشود.
[
منبع اصلی
] |
|
|
|
|